IN MEMORIAM

O Homero do Caribe

gettyimages-525633996Derek Alton Walcott (Castries, Santa Lucía 23 de xaneiro de 1930 – 17 de marzo de 2017) foi un poeta, escritor de obras de teatro, e artista visual santaluciano. En 1992 foi premiado co Premio Nobel de Literatura.
Naceu na illa de Santa Lucía e estudou nas universidades St. Mary, en Santa Lucía, e West Indies en Xamaica. De 1959 a 1976, dirixiu o Trindade Theatre Workshop (Taller de teatro de Trindade) que puxo en escena algunhas das súas obras. En 1981, viaxou a Estados Unidos e instalouse en Boston (Massachusetts), para dar clases nas universidades de Harvard e Boston.
Walcott escribiu máis de quince libros de poesía e preto dunha trintena de obras de teatro. A maioría da súa obra aborda as experiencias do pobo caribeño e en algunhas, reflexiona sobre a súa herdanza, unha mestura de culturas africana, inglesa e holandesa. A súa escritura describe a vida caribeña con belos detalles, mesturando o inglés con linguas populares como a criolla. Entre os seus libros de poesía destacan Outra vida (1973), Uvas de mar (1976), O reino da mazá estrelada (1979), O viaxeiro afortunado (1981), Verán (1984), O testamento de Arkansas (1987) e Omeros (1990). A súa obra de teatro máis coñecida é Soño na montaña do mono (1970).

Como humilde homenaxe, incluímos aquí o seu intenso O testamento de Arkansas, do que dixeron (e facémonos eco diso):
– “Fascinante, hipnótico lirismo, consideróuselle como un home do século XX cun sentido isabelino da linguaxe“. Chicago Tribune.
– “Pola súa mestría nos xéneros lírico, épico dramático e narrativo, Walcott lémbrame a Tintoretto”. New York Times Book Review.
– “Walcott «o marxinal» é o poeta supremo do Caribe por rexeitar fáciles etiquetas que lle permitirían facer as paces consigo mesmo“. Los Angeles Times Book Review.

Derek Walcott – El testamento de Arkansas

E un agasallo: o seu belísimo poema O amor despois do amor, lido por Tom Hiddleston, o malvado Loki nas películas de Thor.

Un tempo virá
no que, con gran alegría,
saudarasche a ti mesmo,
ao ti que chegas á túa porta,
ao que ves no teu espello
e cada un sorrirá á benvida do outro,
e dirá, senta aquí. Come.
Seguirás amando ao estraño que fuches ti mesmo.
Ofrece viño. Ofrece pan. Devolve o teu amor
a ti mesmo, ao estraño que che amou
toda a túa vida, a quen non coñeciches
para coñecer a outro corazón
que che coñece de memoria.
Recolle as cartas do escritorio,
as fotografías, as desesperadas liñas,
despega a túa imaxe do espello.
Senta. Celebra a túa vida.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s